خانه / بیزینس وکارآفرینی / بازاریابی و تبلیغات وفروش / چرا باید یک طرح کسب و کار تهیه کرد؟

چرا باید یک طرح کسب و کار تهیه کرد؟

ﻫﺮ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم ﯾﮏ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺑﻮده ﯾﺎ درﺻﺪد راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﻃﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎري ﻣﺒﺘﻨـﯽ ﺑـﺮ ﯾﮏ درك ﺻﺤﯿﺢ از واﻗﻌﯿﺖ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺧﻮد را اﻓﺰاﯾﺶ دﻫﺪ. ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻤﯿﻘﺎً در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾـﺰي ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮد درﮔﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺑﻬﺘﺮي در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ دارﻧﺪ. ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي ﮐﻮﭼـﮏ ﻋﻼﻗﮥ ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻧﺪارﻧﺪ. ﺑﺴﯿﺎري از ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﻫﯿﭽﮕﺎه زﻣﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﺗﻬﯿـﮥ ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎر ﺧـﻮد اﺧﺘـﺼﺎص ﻧﻤـﯽدﻫﻨـﺪ.

ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎي ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻓﻘﺪان ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰي در ﻧﺮخ ﺑﺎﻻي ﺷﮑﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎري از ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﺎ ً ﻣﻼ ﻣﺸﻬﻮد اﺳﺖ. ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﯾﮏ ﺧﻼﺻﮥ ﻣﮑﺘﻮب از ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ، ﺟﺰﺋﯿـﺎت ﻋﻤﻠﯿـﺎﺗﯽ و ﻣـﺎﻟﯽ، ﻓﺮﺻـﺖﻫـﺎ و اﺳـﺘﺮاﺗﮋﯾﻬﺎي ﺑﺎزارﯾـﺎﺑﯽ و ﻣﻬﺎرتﻫﺎ و ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽﻫﺎي ﻣﺪﯾﺮان اﺳﺖ. ﻫﯿﭻ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﯽ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺣﺴﺎب ﺷﺪه وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺎﻧﺒﺮي ﻧﯿﺰ ﺑـﺮاي ﺗﻬﯿـﮥ آن ﻗﺎﺑـﻞ ﺗﺼﻮر ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺮاي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ، اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻧﻘﺸﮥ راه در ﻣﺴﯿﺮي ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﺠﺎد ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﻣﻮﻓـﻖ ﺧـﺘﻢ ﻣـﯽﺷـﻮد. اﯾـﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﺻﯿﻒﮐﻨﻨﺪة ﻣﺴﯿﺮ، اﻫﺪاف، ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﻄﻠﻮب و ﻧﺤﻮة رﺳﯿﺪن ﺑﻪ آن اﺳﺖ. وﺟﻮد اﯾﻦ ﻃﺮح ﻧﺸﺎﻧﮥ اﻧﺠﺎم ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﻻزم ﺗﻮﺳﻂ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣـﺬﮐﻮر، ﻣﻄﺎﻟﻌﮥ ﮐﺎﻓﯽ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر و آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﯾﮏ ﻣﺪل ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻼﺻﻪ، ﯾﮏ ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از راهاﻧﺪازي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎرﻫﺎي ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ ﻓﻨﺎﺳﺖ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺳﻪ وﻇﯿﻔﮥ اﺳﺎﺳﯽ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﺪ. اول و ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﻤﻪ، اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ راﻫﻨﻤﺎي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺳﺖ و از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺮﺳـﯿﻢ راﻫﮑﺎرﻫـﺎي آﺗﯽ و ﺗﺪوﯾﻦ اﺳﺘﺮاﺗﮋي ﮐﺴﺐ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﺪ. ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي از اﺑﺰارﻫﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﯿﺎﻧﯿﮥ ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ، اﻫـﺪاف ﺑﻠﻨﺪﻣـﺪت و ﻣﯿـﺎن ﻣﺪت، ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ، ﺑﻮدﺟﻪﻫﺎ، ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ، ﺑﺎزارﻫﺎي ﻫﺪف و اﺳﺘﺮاﺗﮋيﻫﺎ را ﻓﺮاﻫﻢ ﻣـﯽﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ در ﻫـﺪاﯾﺖ ﻣﻮﻓـﻖ ﺷـﺮﮐﺖ ﺑـﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ. اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮان و ﮐﺎرﮐﻨﺎن ﺣﺲ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺑﻮدن ﻣﯽدﻫﺪ وﻟﯽ ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﺗﻨﻬﺎ در ﺻـﻮرﺗﯽ ﮐـﺎرآﯾﯽ ﺧﻮاﻫـﺪ داﺷـﺖ ﮐـﻪ ﻫﻤﮥ اﻓﺮاد در اﯾﺠﺎد، ﺑﻪ روز رﺳﺎﻧﯽ و ﺗﻐﯿﯿﺮ آن ﺳﻬﯿﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯿﺰان ﻣﺸﺎرﮐﺖ اﻋﻀﺎي ﺗﯿﻢ در ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷـﺪ، ﻃـﺮح ﻣـﺬﮐﻮر ﻣﻨﻄﻘـﯽﺗـﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﺧﺼﻮﺻﺎً در ﻣﺮاﺣﻞ ﺣﯿﺎﺗﯽ آﻏﺎزﯾﻦ و ﺗﻮأم ﺑﺎ اﺑﻬﺎم اوﻟﯿﻪ، اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﺮاي ﻫﻤﮥ اﻓﺮاد اﻫﺪاﻓﯽ را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣـﯽﺗﻮاﻧﻨـﺪ ﺑـﺪان ﺳـﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﻮده و ﻣﻌﯿﺎري را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان از آن ﺑﺮاي ﺳﻨﺠﺶ ﻋﻤﻠﮑﺮد واﻗﻌﯽ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑـﺎ اﻫـﺪاف اﺳـﺘﻔﺎده ﻧﻤـﻮد. ﺗﻬﯿـﮥ ﭼﻨـﯿﻦ ﻃﺮﺣـﯽ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﺪهﻫﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﻮﺗﮥ آزﻣﻮ ِن واﻗﻌﯿﺖ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ و ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ اﯾﺪة ﻣﺬﮐﻮر ﻋﻤ ًﻼ ﺳﻮدآور اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﮐﺎرﮐﺮد دوم ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، ﺟﺬب وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران اﺳﺖ. ﻣﺎﻟﮑﺎن ﻣﺆﺳﺴﺎت ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺑﺪون آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺎﻓﯽ و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻔﻬﻮم ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺻﺮﻓﺎً ﻧﻮﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﺳﺮي اﻋﺪاد و ارﻗﺎم روي ﺑﺮﮔﮥ ﯾﺎدداﺷـﺖ ﺑـﺮاي ﭘـﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ از درﺧﻮاﺳـﺖ وام ﮐﻔﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺪون ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ، درﺧﻮاﺳﺖ وام ﯾﺎ ﺗﻼش ﺑﺮاي ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣـﻮرد ﻧﯿـﺎز ﻣﯽﺷﻮد. در ﻋﻮض، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﺮاي ﺗﻀﻤﯿﻦ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎز، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ را ﻗﺎدر ﻣﯽﺳـﺎزد ﺗـﺎ ﺑـﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه، ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞﻫﺎي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻮﺻﻮف را اراﺋﻪ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدي ﺑﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ اﯾـﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ اراﺋﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽﺷﻮد. ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺷﺮﮐﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ زﯾﺎدي ﺑـﺮ ﺗـﺼﻤﯿﻢ اﻓـﺮاد ﺑـﺮاي اراﺋﮥ وام ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري دارد. اﯾﻦ اﻣﺮ، ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ اوﻟﯿﻦ اﺣﺴﺎس وامدﻫﻨـﺪﮔﺎن و ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺑـﺎﻟﻘﻮه درﺑـﺎرة ﺷـﺮﮐﺖ و ﻣـﺪﯾﺮان آن اﺳـﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻣﺤﺼﻮل ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﻧﻈﺮ ﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮي و ﻫﻢ از ﻧﻈﺮ ﻣﺤﺘﻮا ﮐﺎ ً ﻣﻼ ﺻﯿﻘﻞ ﺧﻮرده و ﺣﺮﻓﻪاي ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه اﺛﺒﺎت ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻣﺬﮐﻮر ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﺎزﭘﺮداﺧﺖ وامﻫﺎ و ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧـﺮخ ﺑـﺎزدة ﮐﺎﻓﯽ و ﺟﺬاب اﺳﺖ. ﻧﯿﻞ اﺳﺘﯿﻔﻨﺴﻮن، ﯾﮏ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ و ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه، ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﺣﺮﻓﮥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ را راهاﻧﺪازي ﮐـﺮده ﺑـﻮد، ﺗﺠﺮﺑـﮥ ﺧﻮد در زﻣﯿﻨﮥ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر را اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺷﺮح ﻣﯽدﻫﺪ:
ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ درﺻﺪد ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻃﺮح ﺧﻮد ﺑﻮدم، ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻣﻦ ﺧﻄﻮر ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ از ﻫﻤﺎن آﻏﺎز ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺴﺠﻞ ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل اراﺋـﮥ ﯾـﮏ ﻃـﺮح ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي ﺑﺮاي اﺳﺘﻘﺮاض ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﭘﻮل از اﻓﺮاد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ در اﯾﻦ ﮐﺎر رﯾﺴﮏ زﯾﺎدي را ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ. اﮔﺮ اﯾﻦ ﻃﺮحﻫـﺎ ﮐـﺎر ﻧﻤـﯽ-ﺑﺨﺶ دوم/ ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، ﻣﻼﺣﻈﺎت اوﻟﯿﻪ ﮐﺮد، اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﻮل ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﯽدادﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﻨﺒﻪﻫﺎي ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪة ﻗﻀﯿﻪ ﺑﻮد. اﯾﻦ اﻣﺮ ﺷـﻤﺎ را واﻗﻌـﺎً ﺗﮑـﺎن داده و ﺳـﺒﺐ ﻣـﯽﺷـﻮد ﮐـﻪ درﺑﺎرة ﮐﺎري ﮐﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﯿﺪ ﻋﻤﯿﻘﺎً ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﯿﺪ. ﻣﺎ در ﺣﺎل اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﻮل ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺮاد ﻫﺴﺘﯿﻢ و اﯾﻦ اﻓﺮاد ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ در اﺛﺮ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ

ﺗﻬﯿﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮه را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﺪة ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺧﻮد از زاوﯾﮥ ﺧﺸ ِﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﺑﻨﮕﺮد. اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺴﺘﻠﺰم اﯾﻦ اﺳـﺖ ﮐـﻪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﻄﻮر ﻋﯿﻨﯽ ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺎﻧﺲ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﺣﺴﺎب ﺷﺪه ﺑﻪ اﺛﺒﺎت ﻣﻮﻓﻘﯿﺖآﻣﯿﺰ ﺑﻮدن ﯾﮏ اﯾﺪة ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﮐﻤـﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺮاي ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﺧﺎرﺟﯽ، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ از ﺳﻪ آزﻣﻮن ﻧﺰد وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ:

۱- آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ، ۲- آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ و ۳- آزﻣﻮن ارزش

دو آزﻣﻮن اول داراي ﻣﺆﻟﻔﻪﻫﺎي ﺑﯿﺮوﻧﯽ و دروﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ: ﻣﺆﻟﻔﻪ ﺑﯿﺮوﻧﯽ آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﺛﺒﺎت اﯾﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﺑﺎزاري ﺑﺮاي ﮐﺎﻻ ﯾـﺎ ﺧـﺪﻣﺖ ﻣـﺬﮐﻮر وﺟـﻮد دارد. اﯾـﻦ آزﻣﻮن ﺑﺮ ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﺻﻨﻌﺖ، ﺣﻮزهﻫﺎي ﺗﺨﺼﺼﯽ ﺑﺎزار، ﻣﺸﺘﺮﯾﺎن ﺑﺎﻟﻘﻮه، اﻧﺪازة ﺑﺎزار، درﺟﮥ رﻗﺎﺑﺖ و ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ دارد. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺨـﺶ از آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ در ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺧﻮد اﺛﺒﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﻗﻮي ﺑﺮاي اﯾﺪة ﮐﺴﺐ وﮐـﺎر آﻧﻬـﺎ وﺟﻮد دارد. ﻣﺆﻟﻔﮥ دروﻧﯽ آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ ﺑﺮ ﺧﻮد ﮐﺎﻻ ﯾﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ دارد. آﯾﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﯿﻦﻫﺎي ﻫﺰﯾﻨﻪاي ﮐﻪ در ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎر آﻣـﺪه ﻋﻤ ًﻼ آﻧﺮا ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﺪ؟ آﯾﺎ ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺬﮐﻮر واﻗﻌﺎً از ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻓﻌﻠﯽ رﻗﺒﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ؟ آﯾﺎ ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺬﮐﻮر ارزش ﺧﺎﺻﯽ را در اﺧﺘﯿﺎر ﻣـﺸﺘﺮي ﻗـﺮار ﻣـﯽ دهد؟

آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ: ﻣﺆﻟﻔﮥ ﺑﯿﺮوﻧﯽ آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻧﺴﺒﯽ ﺷﺮﮐﺖ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ رﻗﺒﺎي ﮐﻠﯿﺪي آن ﻣﯽﭘﺮدازد. ﻧﻘﺎط ﻗـﻮت و ﺿـﻌﻒ ﺷـﺮﮐﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﻘﺎط ﻗﻮت و ﺿﻌﻒ رﻗﺒﺎ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﻣﯽﺷﻮد؟ آﯾﺎ اﯾﻦ ﻋﮑﺲاﻟﻌﻤﻞﻫﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪي ﺑﺮاي ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ و ﺑﻘﺎي ﺷﺮﮐﺖ ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ؟ ﻣﺆﻟﻔﮥ دروﻧﯽ آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ در اﯾﺠﺎد ﺷﺮﮐﺘﯽ اﺷﺎره دارد ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﯾﮏ ﻣﺰﯾﺖ رﻗﺎﺑﺘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ رﻗﺒـﺎي ﻓﻌﻠـﯽ ﺧـﻮد اﺳـﺖ. ﺑﺮاي ﮔﺬر از اﯾﻦ ﺑﺨﺶ از آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ، ﻃﺮح ﻣﻮﺻﻮف ﺑﺎﯾﺪ ﮐﯿﻔﯿﺖ، ﻣﻬﺎرت و ﺗﺠﺮﺑﮥ ﺗﯿﻢ ﻣـﺪﯾﺮﯾﺖ ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاري ﻣـﺬﮐﻮر را اﺛﺒـﺎت ﻧﻤﺎﯾـﺪ. ﺷـﺮﮐﺖ ﻣﺬﮐﻮر داراي ﭼﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ دﯾﮕﺮي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﯾﮏ ﻣﺰﯾﺖ رﻗﺎﺑﺘﯽ را در ﺑﺎزار ﺑﻪ آن ﺑﺪﻫﺪ؟

آزﻣﻮن ارزﺷﯽ: ﺑﺮاي ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮدن وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺮاي ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري در ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺛﺒﺎت ﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﺑﺎﻻﯾﯽ از ﺑﺎزﭘﺮداﺧﺖ ﯾﺎ ﻧﺮخ ﺑﺎزدة ﺟﺬاﺑﯽ را ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن معمولا ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮد را ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاريﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﻮارد ﻧﺎﻣﺸﻬﻮد ﺗﻤﻠﮏ ﯾﮏ ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔـﺎﻧﯽ -ﮐﻨﺘـﺮل ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮد، آزادي در اﻧﺠﺎم آﻧﭽﻪ از آن ﻟﺬت ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ و ﺳﺎﯾﺮ ﻋﻮاﻣﻞ- را در ﻧﻈﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد، وامدﻫﻨـﺪﮔﺎن و ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺑـﻪ ﺷـﮑﻞ ﺑﯽروح و ﺧﺸﻦﺗﺮي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻣﯽﻧﮕﺮﻧﺪ: ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﺑﺎﯾﺪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران را در زﻣﯿﻨـﮥ درﯾﺎﻓـﺖ ﯾـﮏ ﺑـﺎزدة ﺟـﺬاب ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﺪ. اﮔﺮ ﭼﻪ در ﺧﻼل ﻣﻮج ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ در اواﺧﺮ دﻫﮥ ﻧﻮد، ﺑﺴﯿﺎري از ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران دﯾﺪﮔﺎه ﺧﻮد درﺑﺎرة اﻫﻤﯿـﺖ ﻣـﺪلﻫـﺎي ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﻋﻤﻠﯽ و ﺳﻮدآور را از دﺳﺖ داده ﺑﻮدﻧﺪ، ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﻤﺎن اﺻﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﯾﻦ دﻫﻪ در ارزﯾﺎﺑﯽ ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞﻫﺎي ﻣـﺎﻟﯽ ﯾـﮏ ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪ گذاری ﺟﺪﯾﺪ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار دادهاﻧﺪ ﺑﺮﻗﺮار اﺳﺖ. ﻧﺎﺑﻮدي ﺑﺴﯿﺎري از ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي اﯾﻨﺘﺮﻧﺘـﯽ در اﺑﺘـﺪاي ﻗـﺮن ۲۱ اﺛﺒـﺎت ﮐـﺮد ﮐـﻪ ﻓﺮﺿـﯿﺎت ﺧـﺎم و ﻏﯿﺮواﻗﻌﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ اﺻﻮل ﻣﻨﻄﻘﯽ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺷﻮﻧﺪ. ﯾﮑﯽ از ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ، “ﻣﺆﺳﺴﺎت ﻣﺬﮐﻮر داراي ﭘﺮﺳﻨﻠﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖﻫـﺎي ﺗﺨﺼﺼﯽ ﺑﺎﻻ و ﺑﻮدﺟﻪﻫﺎي ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي از آﻧﻬﺎ ﺑﺪﯾﻦ ﻋﻠﺖ ورﺷﮑﺴﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺮحﻫﺎي ﮐﺴﺐ وﮐﺎر آﻧﻬـﺎ ﺑﻬﺘـﺮ از ﻃﺮح ﮐﺸﺘﯽ ﺗﺎﯾﺘﺎﻧﯿﮏ ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﮐﻮه ﯾﺦ ﻧﺒﻮد”.

در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ، ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ، ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ واﻗﻊﺑﯿﻨﺎﻧﮥ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﻓﺮﺿﯿﺎت ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ و ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاري ﺟﺪﯾـﺪ ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﮏ دﯾـﺪﮔﺎه اﺳﺘﺮاﺗﮋﯾﮏ ﺑﻠﻨﺪﻣﺪت و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﮐﺎرﺑﺮدي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷﻔﺎف درك ﺧﻮد درﺑﺎرة ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت زﯾﺮ را ﺑـﻪ ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.

ó ﺑﻬﺎي ﺗﻤﺎم ﺷﺪة ﻣﻮاد ﺧﺎم و ﻣﻠﺰوﻣﺎت

ó ﺑﻬﺎي ﺗﻤﺎم ﺷﺪة ﻫﺮ واﺣﺪ ﻧﯿﺮوي ﮐﺎر

ó ﻗﯿﻤﺖﻫﺎي ﻓﺮوش ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺎزار و ﺣﺎﺷﯿﮥ ﺳﻮد ﻧﺎﺧﺎﻟﺺ

ó ﻧﻘﻄﮥ ﺳﺮﺑﻪﺳﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي

در ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮاﻗﻊ، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪاي ﮐﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ “ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﮐﺎراﯾﯽ ﻧﺪارد”. زﻣﺎ ِن درك ﻧﺎﮐﺎرآﻣـﺪي ﯾﮏ اﯾﺪة ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺑﺎﻟﻘﻮه در ﻣﺮﺣﻠﮥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰي و ﻗﺒﻞ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ را ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻧﻤﺎﯾﺪ. در ﺳﺎﯾﺮ ﻣـﻮارد، اﯾـﻦ ﻃﺮح آﺷﮑﺎر ﮐﻨﻨﺪة ﻣﺸﮑﻼت ﻣﻬﻤﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻓﺎﺋﻖ آﻣﺪ. ارزش واﻗﻌﯽ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر در ﺧـﻮد ﻃـﺮح ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ درﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻬﯿﮥ آن اﺳﺖ. اﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﺤﺼﻮل ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻣﻔﯿﺪ اﺳﺖ وﻟﯽ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻬﯿﮥ آن ﻣﺴﺘﻠﺰم ﯾﮏ ارزﯾـﺎﺑﯽ ﻋﯿﻨـﯽ و ﻧﻘﺎداﻧـﻪ ﺗﻮﺳـﻂ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺳﺖ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را درﺑﺎرة ﺷﺮﮐﺖ ﺧﻮد، ﺑﺎزار ﻫﺪف، ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪيﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ و ﺳﺎﯾﺮ ﻋـﻮاﻣﻠﯽ ﻣـﯽآﻣـﻮزد ﮐـﻪ ﻧﻘـﺸﯽ اﺳﺎﺳـﯽ در ﮐـﺴﺐ ﯾـﮏ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ دارﻧﺪ. اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺟﺎزه ﻣﯽدﻫﺪ ﺗﺎ “ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ” را ﺑﺎ “ﻣﻦ ﻣﯽداﻧـﻢ” ﺟـﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻧﻤـﻮده و اﺷـﺘﺒﺎﻫﺎت ﺧـﻮد را روي ﮐﺎﻏﺬ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ارزانﺗﺮ از ارﺗﮑﺎب ﻫﻤﯿﻦ اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت در ﻋﺮﺻﮥ ﻋﻤﻞ اﺳﺖ. ﺑﻪ زﺑﺎن ﺳﺎده، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﻣﻨﺠـﺮ ﺑـﻪ ﮐـﺎﻫﺶ رﯾﺴﮏ و ﻋﺪم اﻃﻤﯿﻨﺎن در راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪه و اﯾﻦ ﮐﺎر را از ﻃﺮﯾﻖ آﻣﻮزش ﻧﺤﻮة ﺻﺤﯿﺢ اﻧﺠﺎم ﮐﺎر ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﯽدﻫﺪ!

ﺛﺎﻟﺜﺎً، ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر اﻧﻌﮑﺎﺳﯽ از ﺧﺎﻟﻖ آن اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﺟِﺪ درﺑﺎرة ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻣﺬﮐﻮر اﻧﺪﯾـﺸﯿﺪه و ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آن ﻣﯽﺷﻮد را ﺑﻪ دﻗﺖ ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار داده اﺳﺖ. ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ او زﻣـﺎن ﮐـﺎﻓﯽ ﺑﺮاي اﻧﺘﻘﺎل ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ روي ﮐﺎﻏﺬ را ﺻﺮف ﮐﺮده اﺳﺖ. ﺑﻪﻋﻼوه، ﺗﻬﯿﮥ اﯾﻦ ﻃﺮح ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎي ﻣﺜﺒـﺖ و ﻣﻨﻔـﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ ﻣﺬﮐﻮر را ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار دﻫﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺗﻔﺼﯿﻠﯽ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺗﻬﯿﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺄﺛﯿﺮ اوﻟﯿﮥ ﻣﺜﺒﺘﯽ ﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ آﻧﺮا ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨـﺪ.

در ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻮارد، وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻗﺒﻞ از ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او را ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨﺪ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺣﺮﻓـﻪای زﻣﺎن ﺧﻮد را ﺻﺮف ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺟﯿﻪﮐﻨﻨﺪة ﺻﺮف اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﻣﺎن و ﭘﻮل ﺑﺎﺷﺪ. از ﻧﻈـﺮ آﻧﻬـﺎ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﻧﻈﻢ و ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻻزم ﺑﺮاي ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر اﺳﺖ اﺣﺘﻤﺎ ًﻻ ﻓﺎﻗﺪ اﻧﻀﺒﺎط ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ادارة ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻌﮑﺲﮐﻨﻨﺪة اﺷﺘﯿﺎق و ﻋﻼﻗﮥ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧـﺪ ﺑـﻪ دﯾﮕـﺮان اﺟـﺎزه دﻫﺪ ﺗﺎ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او را ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ درك ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﺬﮐﻮر ﻧﺒﻮده و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨـﺪ اﯾـﻦ ﺷـﺮﮐﺖ را ﻫﻤﺎﻧﻨـﺪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺗﺠﺴﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﯿﺮوي ﻣﺤﺮﮐﻪاي اﺳﺖ ﮐﻪ در ﭘﺸﺖ اﯾﺪة ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻗﺮار داﺷﺘﻪ و ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻧﺤـﻮ ﻣﻤﮑـﻦ ﻣـﯽﺗﻮاﻧـﺪ ﺑﯿﻨﺶ و اﺷﺘﯿﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺗﺒﺪﯾﻞ اﯾﺪة ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻮﻓﻖ دارد را ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ. ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ، از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣـﺬﮐﻮر ﻃـﺮح ﻣﻮﺻﻮف را ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه اراﺋﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت آن آﮔﺎه ﺑﺎﺷﺪ. در ﻏﯿﺮ اﯾـﻦ ﺻـﻮرت، ﻧﻤـﯽﺗﻮاﻧـﺪ آﻧـﺮا ﺑـﻪ ﺷـﮑﻠﯽ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﻨﺪه اراﺋﻪ داده و در ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻮارد، ﻣﺆﺳﺴﻪ ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬار ﻣﺎﻟﯽ آﻧﺮا رد ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻃﻤﯿﻨـﺎن ﺣﺎﺻـﻞ ﮐﻨﻨـﺪ ﮐـﻪ آﯾـﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﺷﮑﻞ واﻗﻊﺑﯿﻨﺎﻧﻪاي ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺧﻄﺮات ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺟﺪﯾﺪ ﻧﻤﻮده و ﺑﺮاي رﻓﻊ آﻧﻬـﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ دارد ﯾـﺎ ﻧـﻪ. ﻋـﻼوه ﺑـﺮ اﯾـﻦ، ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ، آﻧﻬﺎ درﺻﺪد ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷﻮاﻫﺪي ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﻮدآوري ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﺬﮐﻮر و ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣﻨﻄﻘﯽ آن ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﺮاي درك ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، در ﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻦ “ﻗﺎﻋﺪة دو ﺳﻮم” اﺳﺖ ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ دو ﺳﻮم ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ ﻣﻨﻄﻘﯽ و ﮐﺎرآﻣﺪ دارﻧﺪ از ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. از ﺑﯿﻦ درﯾﺎﻓﺖﮐﻨﻨﺪﮔﺎن اﯾـﻦ ﺣﻤﺎﯾـﺖ ﻣـﺎﻟﯽ، ﺗﻨﻬـﺎ دو ﺳـﻮم از ﻣﺒﻠﻎ درﺧﻮاﺳﺘﯽ اوﻟﯿﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﺮداﺧﺖ ﺷﺪه و ﻓﺮآﯾﻨﺪ درﯾﺎﻓﺖ ﭘﻮل دو ﺳﻮم ﻃﻮﻻﻧﯽﺗﺮ از زﻣﺎن ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﺷـﺪه ﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻮد. ﻣـﺆﺛﺮﺗﺮﯾﻦ اﺳـﺘﺮاﺗﮋي اﺟﺘﻨﺎب از “ﻗﺎﻋﺪة دو ﺳﻮم”، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ اﺳﺖ!

امیدوارم از مطلب استفاده کافی برده باشید اگه نظری درباره مطلب دارید مارا از آن محروم نکنید!

ﻫﺮ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم ﯾﮏ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺑﻮده ﯾﺎ درﺻﺪد راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﻃﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎري ﻣﺒﺘﻨـﯽ ﺑـﺮ ﯾﮏ درك ﺻﺤﯿﺢ از واﻗﻌﯿﺖ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺧﻮد را اﻓﺰاﯾﺶ دﻫﺪ. ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻤﯿﻘﺎً در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾـﺰي ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮد درﮔﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺑﻬﺘﺮي در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ دارﻧﺪ. ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي ﮐﻮﭼـﮏ ﻋﻼﻗﮥ ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻧﺪارﻧﺪ. ﺑﺴﯿﺎري از ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﻫﯿﭽﮕﺎه زﻣﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﺗﻬﯿـﮥ ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎر ﺧـﻮد اﺧﺘـﺼﺎص ﻧﻤـﯽدﻫﻨـﺪ.

ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎي ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻓﻘﺪان ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰي در ﻧﺮخ ﺑﺎﻻي ﺷﮑﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎري از ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﺎ ً ﻣﻼ ﻣﺸﻬﻮد اﺳﺖ. ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﯾﮏ ﺧﻼﺻﮥ ﻣﮑﺘﻮب از ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ، ﺟﺰﺋﯿـﺎت ﻋﻤﻠﯿـﺎﺗﯽ و ﻣـﺎﻟﯽ، ﻓﺮﺻـﺖﻫـﺎ و اﺳـﺘﺮاﺗﮋﯾﻬﺎي ﺑﺎزارﯾـﺎﺑﯽ و ﻣﻬﺎرتﻫﺎ و ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽﻫﺎي ﻣﺪﯾﺮان اﺳﺖ. ﻫﯿﭻ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﯽ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺣﺴﺎب ﺷﺪه وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺎﻧﺒﺮي ﻧﯿﺰ ﺑـﺮاي ﺗﻬﯿـﮥ آن ﻗﺎﺑـﻞ ﺗﺼﻮر ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺮاي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ، اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻧﻘﺸﮥ راه در ﻣﺴﯿﺮي ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﺠﺎد ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﻣﻮﻓـﻖ ﺧـﺘﻢ ﻣـﯽﺷـﻮد. اﯾـﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﺻﯿﻒﮐﻨﻨﺪة ﻣﺴﯿﺮ، اﻫﺪاف، ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﻄﻠﻮب و ﻧﺤﻮة رﺳﯿﺪن ﺑﻪ آن اﺳﺖ. وﺟﻮد اﯾﻦ ﻃﺮح ﻧﺸﺎﻧﮥ اﻧﺠﺎم ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﻻزم ﺗﻮﺳﻂ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣـﺬﮐﻮر، ﻣﻄﺎﻟﻌﮥ ﮐﺎﻓﯽ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر و آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﯾﮏ ﻣﺪل ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻼﺻﻪ، ﯾﮏ ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از راهاﻧﺪازي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎرﻫﺎي ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ ﻓﻨﺎﺳﺖ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺳﻪ وﻇﯿﻔﮥ اﺳﺎﺳﯽ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﺪ. اول و ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﻤﻪ، اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ راﻫﻨﻤﺎي ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺳﺖ و از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺮﺳـﯿﻢ راﻫﮑﺎرﻫـﺎي آﺗﯽ و ﺗﺪوﯾﻦ اﺳﺘﺮاﺗﮋي ﮐﺴﺐ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﺪ. ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي از اﺑﺰارﻫﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﯿﺎﻧﯿﮥ ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ، اﻫـﺪاف ﺑﻠﻨﺪﻣـﺪت و ﻣﯿـﺎن ﻣﺪت، ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ، ﺑﻮدﺟﻪﻫﺎ، ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ، ﺑﺎزارﻫﺎي ﻫﺪف و اﺳﺘﺮاﺗﮋيﻫﺎ را ﻓﺮاﻫﻢ ﻣـﯽﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ در ﻫـﺪاﯾﺖ ﻣﻮﻓـﻖ ﺷـﺮﮐﺖ ﺑـﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ. اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮان و ﮐﺎرﮐﻨﺎن ﺣﺲ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺑﻮدن ﻣﯽدﻫﺪ وﻟﯽ ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﺗﻨﻬﺎ در ﺻـﻮرﺗﯽ ﮐـﺎرآﯾﯽ ﺧﻮاﻫـﺪ داﺷـﺖ ﮐـﻪ ﻫﻤﮥ اﻓﺮاد در اﯾﺠﺎد، ﺑﻪ روز رﺳﺎﻧﯽ و ﺗﻐﯿﯿﺮ آن ﺳﻬﯿﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯿﺰان ﻣﺸﺎرﮐﺖ اﻋﻀﺎي ﺗﯿﻢ در ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷـﺪ، ﻃـﺮح ﻣـﺬﮐﻮر ﻣﻨﻄﻘـﯽﺗـﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﺧﺼﻮﺻﺎً در ﻣﺮاﺣﻞ ﺣﯿﺎﺗﯽ آﻏﺎزﯾﻦ و ﺗﻮأم ﺑﺎ اﺑﻬﺎم اوﻟﯿﻪ، اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﺮاي ﻫﻤﮥ اﻓﺮاد اﻫﺪاﻓﯽ را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣـﯽﺗﻮاﻧﻨـﺪ ﺑـﺪان ﺳـﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﻮده و ﻣﻌﯿﺎري را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان از آن ﺑﺮاي ﺳﻨﺠﺶ ﻋﻤﻠﮑﺮد واﻗﻌﯽ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑـﺎ اﻫـﺪاف اﺳـﺘﻔﺎده ﻧﻤـﻮد. ﺗﻬﯿـﮥ ﭼﻨـﯿﻦ ﻃﺮﺣـﯽ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﺪهﻫﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﻮﺗﮥ آزﻣﻮ ِن واﻗﻌﯿﺖ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ و ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ اﯾﺪة ﻣﺬﮐﻮر ﻋﻤ ًﻼ ﺳﻮدآور اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﮐﺎرﮐﺮد دوم ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، ﺟﺬب وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران اﺳﺖ. ﻣﺎﻟﮑﺎن ﻣﺆﺳﺴﺎت ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺑﺪون آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺎﻓﯽ و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﻔﻬﻮم ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺻﺮﻓﺎً ﻧﻮﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﺳﺮي اﻋﺪاد و ارﻗﺎم روي ﺑﺮﮔﮥ ﯾﺎدداﺷـﺖ ﺑـﺮاي ﭘـﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ از درﺧﻮاﺳـﺖ وام ﮐﻔﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺪون ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ، درﺧﻮاﺳﺖ وام ﯾﺎ ﺗﻼش ﺑﺮاي ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣـﻮرد ﻧﯿـﺎز ﻣﯽﺷﻮد. در ﻋﻮض، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﺮاي ﺗﻀﻤﯿﻦ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎز، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ را ﻗﺎدر ﻣﯽﺳـﺎزد ﺗـﺎ ﺑـﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه، ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞﻫﺎي ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻮﺻﻮف را اراﺋﻪ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدي ﺑﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ اﯾـﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ اراﺋﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽﺷﻮد. ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺷﺮﮐﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ زﯾﺎدي ﺑـﺮ ﺗـﺼﻤﯿﻢ اﻓـﺮاد ﺑـﺮاي اراﺋﮥ وام ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري دارد. اﯾﻦ اﻣﺮ، ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ اوﻟﯿﻦ اﺣﺴﺎس وامدﻫﻨـﺪﮔﺎن و ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺑـﺎﻟﻘﻮه درﺑـﺎرة ﺷـﺮﮐﺖ و ﻣـﺪﯾﺮان آن اﺳـﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻣﺤﺼﻮل ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﻧﻈﺮ ﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮي و ﻫﻢ از ﻧﻈﺮ ﻣﺤﺘﻮا ﮐﺎ ً ﻣﻼ ﺻﯿﻘﻞ ﺧﻮرده و ﺣﺮﻓﻪاي ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه اﺛﺒﺎت ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻣﺬﮐﻮر ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﺎزﭘﺮداﺧﺖ وامﻫﺎ و ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧـﺮخ ﺑـﺎزدة ﮐﺎﻓﯽ و ﺟﺬاب اﺳﺖ. ﻧﯿﻞ اﺳﺘﯿﻔﻨﺴﻮن، ﯾﮏ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ و ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه، ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﺣﺮﻓﮥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ را راهاﻧﺪازي ﮐـﺮده ﺑـﻮد، ﺗﺠﺮﺑـﮥ ﺧﻮد در زﻣﯿﻨﮥ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر را اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺷﺮح ﻣﯽدﻫﺪ:
ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ درﺻﺪد ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻃﺮح ﺧﻮد ﺑﻮدم، ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻣﻦ ﺧﻄﻮر ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ از ﻫﻤﺎن آﻏﺎز ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺴﺠﻞ ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل اراﺋـﮥ ﯾـﮏ ﻃـﺮح ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي ﺑﺮاي اﺳﺘﻘﺮاض ﻣﺒﻠﻎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﭘﻮل از اﻓﺮاد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ در اﯾﻦ ﮐﺎر رﯾﺴﮏ زﯾﺎدي را ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ. اﮔﺮ اﯾﻦ ﻃﺮحﻫـﺎ ﮐـﺎر ﻧﻤـﯽ-ﺑﺨﺶ دوم/ ﺗﻬﯿﮥ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، ﻣﻼﺣﻈﺎت اوﻟﯿﻪ ﮐﺮد، اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﻮل ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﯽدادﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﻨﺒﻪﻫﺎي ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪة ﻗﻀﯿﻪ ﺑﻮد. اﯾﻦ اﻣﺮ ﺷـﻤﺎ را واﻗﻌـﺎً ﺗﮑـﺎن داده و ﺳـﺒﺐ ﻣـﯽﺷـﻮد ﮐـﻪ درﺑﺎرة ﮐﺎري ﮐﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﯿﺪ ﻋﻤﯿﻘﺎً ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﯿﺪ. ﻣﺎ در ﺣﺎل اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﻮل ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺮاد ﻫﺴﺘﯿﻢ و اﯾﻦ اﻓﺮاد ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ در اﺛﺮ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ

ﺗﻬﯿﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮه را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﺪة ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺧﻮد از زاوﯾﮥ ﺧﺸ ِﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﺑﻨﮕﺮد. اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺴﺘﻠﺰم اﯾﻦ اﺳـﺖ ﮐـﻪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﻄﻮر ﻋﯿﻨﯽ ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺎﻧﺲ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﺣﺴﺎب ﺷﺪه ﺑﻪ اﺛﺒﺎت ﻣﻮﻓﻘﯿﺖآﻣﯿﺰ ﺑﻮدن ﯾﮏ اﯾﺪة ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﮐﻤـﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺮاي ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﯽ ﺧﺎرﺟﯽ، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ از ﺳﻪ آزﻣﻮن ﻧﺰد وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ:

۱- آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ، ۲- آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ و ۳- آزﻣﻮن ارزش

دو آزﻣﻮن اول داراي ﻣﺆﻟﻔﻪﻫﺎي ﺑﯿﺮوﻧﯽ و دروﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ: ﻣﺆﻟﻔﻪ ﺑﯿﺮوﻧﯽ آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﺛﺒﺎت اﯾﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﺑﺎزاري ﺑﺮاي ﮐﺎﻻ ﯾـﺎ ﺧـﺪﻣﺖ ﻣـﺬﮐﻮر وﺟـﻮد دارد. اﯾـﻦ آزﻣﻮن ﺑﺮ ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﺻﻨﻌﺖ، ﺣﻮزهﻫﺎي ﺗﺨﺼﺼﯽ ﺑﺎزار، ﻣﺸﺘﺮﯾﺎن ﺑﺎﻟﻘﻮه، اﻧﺪازة ﺑﺎزار، درﺟﮥ رﻗﺎﺑﺖ و ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ دارد. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺨـﺶ از آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ در ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺧﻮد اﺛﺒﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﻗﻮي ﺑﺮاي اﯾﺪة ﮐﺴﺐ وﮐـﺎر آﻧﻬـﺎ وﺟﻮد دارد. ﻣﺆﻟﻔﮥ دروﻧﯽ آزﻣﻮن واﻗﻌﯿﺖ ﺑﺮ ﺧﻮد ﮐﺎﻻ ﯾﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ دارد. آﯾﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﯿﻦﻫﺎي ﻫﺰﯾﻨﻪاي ﮐﻪ در ﻃـﺮح ﮐـﺴﺐ و ﮐـﺎر آﻣـﺪه ﻋﻤ ًﻼ آﻧﺮا ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﺪ؟ آﯾﺎ ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺬﮐﻮر واﻗﻌﺎً از ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻓﻌﻠﯽ رﻗﺒﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ؟ آﯾﺎ ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺬﮐﻮر ارزش ﺧﺎﺻﯽ را در اﺧﺘﯿﺎر ﻣـﺸﺘﺮي ﻗـﺮار ﻣـﯽ دهد؟

آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ: ﻣﺆﻟﻔﮥ ﺑﯿﺮوﻧﯽ آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻧﺴﺒﯽ ﺷﺮﮐﺖ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ رﻗﺒﺎي ﮐﻠﯿﺪي آن ﻣﯽﭘﺮدازد. ﻧﻘﺎط ﻗـﻮت و ﺿـﻌﻒ ﺷـﺮﮐﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﻘﺎط ﻗﻮت و ﺿﻌﻒ رﻗﺒﺎ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﻣﯽﺷﻮد؟ آﯾﺎ اﯾﻦ ﻋﮑﺲاﻟﻌﻤﻞﻫﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪي ﺑﺮاي ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ و ﺑﻘﺎي ﺷﺮﮐﺖ ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ؟ ﻣﺆﻟﻔﮥ دروﻧﯽ آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ در اﯾﺠﺎد ﺷﺮﮐﺘﯽ اﺷﺎره دارد ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﯾﮏ ﻣﺰﯾﺖ رﻗﺎﺑﺘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ رﻗﺒـﺎي ﻓﻌﻠـﯽ ﺧـﻮد اﺳـﺖ. ﺑﺮاي ﮔﺬر از اﯾﻦ ﺑﺨﺶ از آزﻣﻮن رﻗﺎﺑﺘﯽ، ﻃﺮح ﻣﻮﺻﻮف ﺑﺎﯾﺪ ﮐﯿﻔﯿﺖ، ﻣﻬﺎرت و ﺗﺠﺮﺑﮥ ﺗﯿﻢ ﻣـﺪﯾﺮﯾﺖ ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاري ﻣـﺬﮐﻮر را اﺛﺒـﺎت ﻧﻤﺎﯾـﺪ. ﺷـﺮﮐﺖ ﻣﺬﮐﻮر داراي ﭼﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ دﯾﮕﺮي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﯾﮏ ﻣﺰﯾﺖ رﻗﺎﺑﺘﯽ را در ﺑﺎزار ﺑﻪ آن ﺑﺪﻫﺪ؟

آزﻣﻮن ارزﺷﯽ: ﺑﺮاي ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮدن وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺮاي ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري در ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺛﺒﺎت ﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﺑﺎﻻﯾﯽ از ﺑﺎزﭘﺮداﺧﺖ ﯾﺎ ﻧﺮخ ﺑﺎزدة ﺟﺬاﺑﯽ را ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن معمولا ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮد را ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاريﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﻮارد ﻧﺎﻣﺸﻬﻮد ﺗﻤﻠﮏ ﯾﮏ ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔـﺎﻧﯽ -ﮐﻨﺘـﺮل ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮد، آزادي در اﻧﺠﺎم آﻧﭽﻪ از آن ﻟﺬت ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ و ﺳﺎﯾﺮ ﻋﻮاﻣﻞ- را در ﻧﻈﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد، وامدﻫﻨـﺪﮔﺎن و ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺑـﻪ ﺷـﮑﻞ ﺑﯽروح و ﺧﺸﻦﺗﺮي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻣﯽﻧﮕﺮﻧﺪ: ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﺑﺎﯾﺪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران را در زﻣﯿﻨـﮥ درﯾﺎﻓـﺖ ﯾـﮏ ﺑـﺎزدة ﺟـﺬاب ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﺪ. اﮔﺮ ﭼﻪ در ﺧﻼل ﻣﻮج ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ در اواﺧﺮ دﻫﮥ ﻧﻮد، ﺑﺴﯿﺎري از ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران دﯾﺪﮔﺎه ﺧﻮد درﺑﺎرة اﻫﻤﯿـﺖ ﻣـﺪلﻫـﺎي ﮐـﺴﺐ و ﮐﺎر ﻋﻤﻠﯽ و ﺳﻮدآور را از دﺳﺖ داده ﺑﻮدﻧﺪ، ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﻤﺎن اﺻﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﯾﻦ دﻫﻪ در ارزﯾﺎﺑﯽ ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞﻫﺎي ﻣـﺎﻟﯽ ﯾـﮏ ﺳـﺮﻣﺎﯾﻪ گذاری ﺟﺪﯾﺪ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار دادهاﻧﺪ ﺑﺮﻗﺮار اﺳﺖ. ﻧﺎﺑﻮدي ﺑﺴﯿﺎري از ﺷﺮﮐﺖﻫﺎي اﯾﻨﺘﺮﻧﺘـﯽ در اﺑﺘـﺪاي ﻗـﺮن ۲۱ اﺛﺒـﺎت ﮐـﺮد ﮐـﻪ ﻓﺮﺿـﯿﺎت ﺧـﺎم و ﻏﯿﺮواﻗﻌﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ اﺻﻮل ﻣﻨﻄﻘﯽ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺷﻮﻧﺪ. ﯾﮑﯽ از ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ، “ﻣﺆﺳﺴﺎت ﻣﺬﮐﻮر داراي ﭘﺮﺳﻨﻠﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖﻫـﺎي ﺗﺨﺼﺼﯽ ﺑﺎﻻ و ﺑﻮدﺟﻪﻫﺎي ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي از آﻧﻬﺎ ﺑﺪﯾﻦ ﻋﻠﺖ ورﺷﮑﺴﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﺮحﻫﺎي ﮐﺴﺐ وﮐﺎر آﻧﻬـﺎ ﺑﻬﺘـﺮ از ﻃﺮح ﮐﺸﺘﯽ ﺗﺎﯾﺘﺎﻧﯿﮏ ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﮐﻮه ﯾﺦ ﻧﺒﻮد”.

در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ، ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ، ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ واﻗﻊﺑﯿﻨﺎﻧﮥ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﻓﺮﺿﯿﺎت ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ و ﻣﻨﻄﻘﯽ اﺳﺖ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاري ﺟﺪﯾـﺪ ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﮏ دﯾـﺪﮔﺎه اﺳﺘﺮاﺗﮋﯾﮏ ﺑﻠﻨﺪﻣﺪت و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﮐﺎرﺑﺮدي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷﻔﺎف درك ﺧﻮد درﺑﺎرة ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت زﯾﺮ را ﺑـﻪ ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.

ó ﺑﻬﺎي ﺗﻤﺎم ﺷﺪة ﻣﻮاد ﺧﺎم و ﻣﻠﺰوﻣﺎت

ó ﺑﻬﺎي ﺗﻤﺎم ﺷﺪة ﻫﺮ واﺣﺪ ﻧﯿﺮوي ﮐﺎر

ó ﻗﯿﻤﺖﻫﺎي ﻓﺮوش ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺎزار و ﺣﺎﺷﯿﮥ ﺳﻮد ﻧﺎﺧﺎﻟﺺ

ó ﻧﻘﻄﮥ ﺳﺮﺑﻪﺳﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي

در ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮاﻗﻊ، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪاي ﮐﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ “ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﮐﺎراﯾﯽ ﻧﺪارد”. زﻣﺎ ِن درك ﻧﺎﮐﺎرآﻣـﺪي ﯾﮏ اﯾﺪة ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺑﺎﻟﻘﻮه در ﻣﺮﺣﻠﮥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰي و ﻗﺒﻞ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ را ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻧﻤﺎﯾﺪ. در ﺳﺎﯾﺮ ﻣـﻮارد، اﯾـﻦ ﻃﺮح آﺷﮑﺎر ﮐﻨﻨﺪة ﻣﺸﮑﻼت ﻣﻬﻤﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻓﺎﺋﻖ آﻣﺪ. ارزش واﻗﻌﯽ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر در ﺧـﻮد ﻃـﺮح ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ درﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻬﯿﮥ آن اﺳﺖ. اﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﺤﺼﻮل ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻣﻔﯿﺪ اﺳﺖ وﻟﯽ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻬﯿﮥ آن ﻣﺴﺘﻠﺰم ﯾﮏ ارزﯾـﺎﺑﯽ ﻋﯿﻨـﯽ و ﻧﻘﺎداﻧـﻪ ﺗﻮﺳـﻂ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺳﺖ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را درﺑﺎرة ﺷﺮﮐﺖ ﺧﻮد، ﺑﺎزار ﻫﺪف، ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪيﻫﺎي ﻣﺎﻟﯽ و ﺳﺎﯾﺮ ﻋـﻮاﻣﻠﯽ ﻣـﯽآﻣـﻮزد ﮐـﻪ ﻧﻘـﺸﯽ اﺳﺎﺳـﯽ در ﮐـﺴﺐ ﯾـﮏ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ دارﻧﺪ. اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﺟﺎزه ﻣﯽدﻫﺪ ﺗﺎ “ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ” را ﺑﺎ “ﻣﻦ ﻣﯽداﻧـﻢ” ﺟـﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻧﻤـﻮده و اﺷـﺘﺒﺎﻫﺎت ﺧـﻮد را روي ﮐﺎﻏﺬ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ارزانﺗﺮ از ارﺗﮑﺎب ﻫﻤﯿﻦ اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت در ﻋﺮﺻﮥ ﻋﻤﻞ اﺳﺖ. ﺑﻪ زﺑﺎن ﺳﺎده، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐـﺎر ﻣﻨﺠـﺮ ﺑـﻪ ﮐـﺎﻫﺶ رﯾﺴﮏ و ﻋﺪم اﻃﻤﯿﻨﺎن در راهاﻧﺪازي ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪه و اﯾﻦ ﮐﺎر را از ﻃﺮﯾﻖ آﻣﻮزش ﻧﺤﻮة ﺻﺤﯿﺢ اﻧﺠﺎم ﮐﺎر ﺑﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﯽدﻫﺪ!

ﺛﺎﻟﺜﺎً، ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر اﻧﻌﮑﺎﺳﯽ از ﺧﺎﻟﻖ آن اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﺟِﺪ درﺑﺎرة ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﻣﺬﮐﻮر اﻧﺪﯾـﺸﯿﺪه و ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آن ﻣﯽﺷﻮد را ﺑﻪ دﻗﺖ ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار داده اﺳﺖ. ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ او زﻣـﺎن ﮐـﺎﻓﯽ ﺑﺮاي اﻧﺘﻘﺎل ﻃﺮح ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ روي ﮐﺎﻏﺬ را ﺻﺮف ﮐﺮده اﺳﺖ. ﺑﻪﻋﻼوه، ﺗﻬﯿﮥ اﯾﻦ ﻃﺮح ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎي ﻣﺜﺒـﺖ و ﻣﻨﻔـﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ ﻣﺬﮐﻮر را ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار دﻫﺪ. ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺗﻔﺼﯿﻠﯽ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﺗﻬﯿﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺄﺛﯿﺮ اوﻟﯿﮥ ﻣﺜﺒﺘﯽ ﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ آﻧﺮا ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨـﺪ.

در ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻮارد، وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻗﺒﻞ از ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر، ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او را ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨﺪ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔـﺬاران ﺣﺮﻓـﻪای زﻣﺎن ﺧﻮد را ﺻﺮف ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺟﯿﻪﮐﻨﻨﺪة ﺻﺮف اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﻣﺎن و ﭘﻮل ﺑﺎﺷﺪ. از ﻧﻈـﺮ آﻧﻬـﺎ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﻧﻈﻢ و ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻻزم ﺑﺮاي ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر اﺳﺖ اﺣﺘﻤﺎ ًﻻ ﻓﺎﻗﺪ اﻧﻀﺒﺎط ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ادارة ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻌﮑﺲﮐﻨﻨﺪة اﺷﺘﯿﺎق و ﻋﻼﻗﮥ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧـﺪ ﺑـﻪ دﯾﮕـﺮان اﺟـﺎزه دﻫﺪ ﺗﺎ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر او را ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ درك ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﺬﮐﻮر ﻧﺒﻮده و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨـﺪ اﯾـﻦ ﺷـﺮﮐﺖ را ﻫﻤﺎﻧﻨـﺪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺗﺠﺴﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻧﯿﺮوي ﻣﺤﺮﮐﻪاي اﺳﺖ ﮐﻪ در ﭘﺸﺖ اﯾﺪة ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻗﺮار داﺷﺘﻪ و ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻧﺤـﻮ ﻣﻤﮑـﻦ ﻣـﯽﺗﻮاﻧـﺪ ﺑﯿﻨﺶ و اﺷﺘﯿﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺗﺒﺪﯾﻞ اﯾﺪة ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻮﻓﻖ دارد را ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ. ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ، از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐـﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣـﺬﮐﻮر ﻃـﺮح ﻣﻮﺻﻮف را ﺑﻪ وامدﻫﻨﺪﮔﺎن و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﺑﺎﻟﻘﻮه اراﺋﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت آن آﮔﺎه ﺑﺎﺷﺪ. در ﻏﯿﺮ اﯾـﻦ ﺻـﻮرت، ﻧﻤـﯽﺗﻮاﻧـﺪ آﻧـﺮا ﺑـﻪ ﺷـﮑﻠﯽ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﻨﺪه اراﺋﻪ داده و در ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻮارد، ﻣﺆﺳﺴﻪ ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬار ﻣﺎﻟﯽ آﻧﺮا رد ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاران ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻃﻤﯿﻨـﺎن ﺣﺎﺻـﻞ ﮐﻨﻨـﺪ ﮐـﻪ آﯾـﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻪ ﺷﮑﻞ واﻗﻊﺑﯿﻨﺎﻧﻪاي ﻣﺒﺎدرت ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ ﺧﻄﺮات ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاري ﺟﺪﯾﺪ ﻧﻤﻮده و ﺑﺮاي رﻓﻊ آﻧﻬـﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ دارد ﯾـﺎ ﻧـﻪ. ﻋـﻼوه ﺑـﺮ اﯾـﻦ، ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ، آﻧﻬﺎ درﺻﺪد ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷﻮاﻫﺪي ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﻮدآوري ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ ﻣﺬﮐﻮر و ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﻣﻨﻄﻘﯽ آن ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﺮاي درك ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر، در ﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻦ “ﻗﺎﻋﺪة دو ﺳﻮم” اﺳﺖ ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ دو ﺳﻮم ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ ﻣﻨﻄﻘﯽ و ﮐﺎرآﻣﺪ دارﻧﺪ از ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. از ﺑﯿﻦ درﯾﺎﻓﺖﮐﻨﻨﺪﮔﺎن اﯾـﻦ ﺣﻤﺎﯾـﺖ ﻣـﺎﻟﯽ، ﺗﻨﻬـﺎ دو ﺳـﻮم از ﻣﺒﻠﻎ درﺧﻮاﺳﺘﯽ اوﻟﯿﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﺮداﺧﺖ ﺷﺪه و ﻓﺮآﯾﻨﺪ درﯾﺎﻓﺖ ﭘﻮل دو ﺳﻮم ﻃﻮﻻﻧﯽﺗﺮ از زﻣﺎن ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﺷـﺪه ﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻮد. ﻣـﺆﺛﺮﺗﺮﯾﻦ اﺳـﺘﺮاﺗﮋي اﺟﺘﻨﺎب از “ﻗﺎﻋﺪة دو ﺳﻮم”، ﺗﻬﯿﮥ ﯾﮏ ﻃﺮح ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻨﺴﺠﻢ اﺳﺖ!

امیدوارم از مطلب استفاده کافی برده باشید اگه نظری درباره مطلب دارید مارا از آن محروم نکنید!

درباره ی admin

همچنین ببینید

بازاریابی محتوا را به درستی اجرا کنید

یک روش انجام بازاریابی در اینترنت ، بازاریابی محتوا است که در آن اطلاعات مفید …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *